Reprezentacja Rumunii sześciokrotnie grała w finałach mistrzostw świata i jest jedną z czterech drużyn (obok Belgii, Brazylii i Francji), które występowały we wszystkich przedwojennych Mundialach.

W latach 80. trzon reprezentacji tworzyli piłkarze popieranej przez Valentina Ceaucescu, syna dyktatora, Steauy Bukareszt, dla której zarezerwowane było pierwsze miejsce w lidze. Paradoksalnie, w tej niezdrowej sytuacji zostały stworzone podstawy silnej reprezentacji. Po upadku komunizmu najlepsi zawodnicy wyemigrowali.

Największe sukcesy rumuńska kadra odnosiła w latach 90. Drużyna prowadzona przez Generała Iordănescu na mistrzostwach świata w 1994 roku dotarła aż do ćwierćfinału, przegrywając pechowo ze Szwecją w rzutach karnych (wcześniej wyeliminowała m.in. Argentynę).

Zamknięciem udanej dekady okazały się mistrzostwa Europy 2000. Rumuni, wyprzedzając Anglię i Niemcy, awansowali z trudnej grupy do drugiej rundy, gdzie przegrali z późniejszymi wicemistrzami Europy Włochami. Od tamtego czasu reprezentacja, w której, po odejściu wielkiego pokolenia piłkarzy urodzonych w latach 60. z Hagim na czele, brak wyrazistych osobowości piłkarskich, przeżywa duży kryzys, pogłębiany częstymi zmianami selekcjonerów.