Pierwszy międzypaństwowy mecz reprezentacja Polski rozegrała w 1921 roku w Budapeszcie z Węgrami. Dwa lata później Polska stała się członkiem FIFA.

Największe sukcesy reprezentacja odnosiła w latach siedemdziesiątych i na początku lat osiemdziesiątych XX wieku. Wtedy to piłkarze pod wodzą Kazimierza Górskiego wywalczyli złoty medal na olimpiadzie (1972) i trzecie miejsce na Mistrzostwach Świata (1974).  Królem strzelców mistrzostw został Grzegorz Lato.

Sukces z Niemiec Polacy powtórzyli jeszcze w 1982 roku w Hiszpanii, gdzie pod wodzą Antoniego Piechniczka z liderującym zespołem Zbigniewem Bońkiem zdobyli brązowy medal.

Później następował powolny zmierzch reprezentacji, nie było piłkarzy pokroju Kazimierza Deyny, Włodzimierza Lubańskiego czy Włodzimierza Smolarka. Ostatnim znaczącym sukcesem był niespodziewany medal na olimpiadzie w Barcelonie w 1992 roku. Niestety sukces młodych piłkarzy nie przełożył się na wyniki seniorów.

Dopiero pod wodzą Jerzego Engela po 16 latach przerwy Polacy zdołali awansować w zachwycającym stylu (jako pierwsi z Europy) do mistrzowskiej imprezy w Korei i Japonii.

Po słabej postawie w finałach postanowiono zmienić trenera co poskutkowało przegraną w eliminacjach do Mistrzostw Europy. Pomimo dość przeciętnej grupy Polacy nie potrafili po raz pierwszy awansować do ME. W trakcie trwania eliminacji kadrę objął Paweł Janas i mimo początkowych słabych wyników potrafił zmontować kadrę, która wywalczyła awans do MS 2006 w Niemczech. Wyróżniającymi zawodnikami w kadrze są niewątpliwie: bramkarz Liverpoolu Jerzy Dudek, napastnicy Tomasz Frankowski i Maciej Żurawski oraz środkowy rozgrywający Mirosław Szymkowiak.

Największe osiągnięcia reprezentacj Polski: